Animal Attack. Filmy o groźnych zwierzętach


Tekst opublikowany także w serwisie film.org.pl
 
No Animals Were Harmed in the Making of This Film. 

Takie zdanie często pojawia się w napisach końcowych filmu. Zwierzęta na ekranie są czasem tak nabuzowane, że widz zastanawia się, czy ludziom nie stało się coś złego na planie filmowym. Wielu jest odważnych filmowców i aktorów, którzy nie boją się pracować z drapieżnikami. To zresztą nie tylko kwestia bezpieczeństwa, ale i pewnego komfortu. Praca ze zwierzakami, podobnie jak z dziećmi, bywa uciążliwa, wymaga żelaznej cierpliwości. Stosowanie animatronicznych modeli bądź cyfrowych tworów rozwiązuje niektóre problemy, ale w zamian tworzą się nowe. Filmy, o których traktuje niniejsze zestawienie, nie należą do ambitnych, ale to nie znaczy, że są to produkcje gorszej kategorii. Ich realizacja często wymaga tych samych umiejętności, co w przypadku prestiżowych i nagradzanych obrazów.

Skrzydła. 90 lat od premiery pierwszego laureata Oscara

tytuł oryginalny: WINGS
premiera: 19 Maj 1927
czas trwania: 144 minuty
reżyseria: William A. Wellman
scenariusz: Hope Loring, Louis D. Lighton na podst. fabuły Johna Monka Saundersa

Tekst opublikowany także w serwisie film.org.pl

19 maja 1927 zaprezentowano w Teksasie dramat wojenny Williama Wellmana pod tytułem Skrzydła. Film zapisał się w historii kina jako laureat pierwszego Oscara w kategorii najlepszy film. Ceremonia odbyła się 16 maja 1929 i trwała zaledwie piętnaście minut. Zapoczątkowała jednak trwającą do dziś tradycję corocznego nagradzania ponadprzeciętnych obrazów filmowych. Zapomina się przy tym, że wówczas nagrodzono dwa filmy nieme w kategorii Best Picture – drugim był Wschód słońca (1927) niemieckiego reżysera Friedricha Wilhelma Murnaua. Skrzydła to film zrealizowany przez prawdziwego awiatora, Williama Wellmana, który w czasie pierwszej wojny światowej służył we francuskich siłach powietrznych. Jako reżyser często zaś wracał do tematyki lotniczej, a jego ostatni film nosi wymowny tytuł Lafayette Escadrille (1958).

Gdzie ty, tam i ja. Kiedy reżyser obsadza żonę...


Tekst opublikowany także w serwisie film.org.pl
 
Gdy Roman Polański realizował w Stanach Dziecko Rosemary (1968) myślał o tym, by główną rolę dać swojej nowo poślubionej żonie, Sharon Tate. Liczył, że ktoś inny też wpadnie na ten pomysł – uważał bowiem, że jemu nie wypada. Gdy razem pracowali na planie Nieustraszonych pogromców wampirów (1967) nie byli jeszcze małżeństwem i gdyby nie pobrali się w styczniu 1968 to pewnie łatwiej by im było współpracować. W historii kina istnieje jednak spora grupa reżyserów, którzy nie bali się angażować własnych żon i całkiem nieźle na tym wychodzili. Już w epoce kina niemego można znaleźć takie pary, np. Raoul Walsh i Miriam Cooper oraz Carmine Gallone i Stanislawa „Soava” Winawerówna. W latach trzydziestych we Francji działał Henri Decoin wraz z małżonką Danielle Darrieux, natomiast w Polsce niejaka Barbara Orwid wystąpiła tylko w pięciu filmach – wszystkie reżyserował jej mąż Leonard Buczkowski.

1492: Wyprawa do raju

1492: Conquest of Paradise (1992 / 148 minut)
reżyseria: Ridley Scott
scenariusz: Roselyne Bosch

Tekst opublikowany w serwisie film.org.pl w ramach cyklu 
Maj z Ridleyem Scottem.

Piątek, 12 października 1492 roku. Ten dzień zmienił wszystko. Zakończyło się średniowiecze, rozpoczęła się era nowożytna. Zainicjowano epokę wielkich odkryć geograficznych, sporządzono nowe mapy i podręczniki. Odkryto nie tylko nowe lądy, ale i surowce, przyprawy, nieznane gatunki roślin i zwierząt. Krzysztof Kolumb, choć był idealistą i wierzył, że z tubylcami można współpracować, mimowolnie zapoczątkował epokę zniszczeń. Niedługo po pierwszej wyprawie Kolumba upadły najważniejsze cywilizacje nowego kontynentu: Aztekowie, Inkowie, Majowie. Przy okazji doszło do największej w historii kradzieży – niezliczona ilość kosztowności została wywieziona. Część pochłonął ocean, a część trafiła do królewskich skarbców, służąc przede wszystkim do finansowania wojen.

24: Dziedzictwo. Nowy dzień, nowy bohater

24: Legacy (2016-17 / 12 epizodów)
pomysł serii: Manny Coto & Evan Katz

Tekst opublikowany także w serwisie film.org.pl

Każdy wojownik zasługuje na odpoczynek, a Jack Bauer – człowiek, który wielokrotnie ratował swój kraj przed wrogami – w szczególności na to zasłużył. Trzeba wierzyć, że wciąż żyje i jeszcze powróci, ale póki co dał błogosławieństwo Ericowi Carterowi, żołnierzowi elitarnej jednostki, równie jak on oddanemu amerykańskim władzom. Kiefer Sutherland, aktor związany z marką 24 od samego początku, przekazał pałeczkę następcy. Fanom serialu nie jest łatwo zaakceptować nowego aktora w głównej roli, ale naprawdę nie ma sensu ich porównywać. Kto naprawdę lubi serial sponsorowany przez liczbę 24, ten w nowej odsłonie odnajdzie wszystko to, czego mu brakowało od czasu 24: Live Another Day (2014).

Pokaż swoje drugie oblicze... Debiuty reżyserskie aktorów


Tekst opublikowany także w serwisie film.org.pl

Ava Gardner powiedziała kiedyś: „W aktorstwie mam tylko jedną zasadę – zawierz reżyserowi, oddaj mu serce i duszę”. Nie wszyscy są jednak tacy ufni wobec reżyserów. Nie wszyscy zdają sobie sprawę, jakie to trudne i odpowiedzialne zajęcie. Zdarza się, że gdy w ręce aktora trafia frapujący scenariusz, a w umyśle pojawia się koncepcja jak go zrealizować, to wtedy sam staje za kamerą. Lata spędzone na planach filmowych dały mu odpowiednią wiedzę o rzemiośle, pracy z aktorami i ekipą techniczną. Bywa, że niektórzy w nowym zawodzie odnajdują swoje powołanie, inni tylko potwierdzają swoje przypuszczenia, że jednak aktorstwo jest łatwiejsze i daje więcej satysfakcji. Przygotowałem na dziś zestawienie dziesięciu filmów, które łączy to, że znany aktor zadebiutował jako reżyser. Pominąłem przy tym zbyt oczywiste przykłady, takie jak: Noc myśliwego (1955) Charlesa Laughtona, Swobodny jeździec (1969) Dennisa Hoppera, Zwykli ludzie (1980) Roberta Redforda i Tańczący z wilkami (1990) Kevina Costnera.

Piraci. Rozdział 4: Silver & Gold

Black Sails (2017 / 10 epizodów)
pomysł serii: Jonathan E. Steinberg, Robert Levine

Tekst opublikowany w serwisie film.org.pl 
jako część artykułu zbiorczego na temat serialu (link)

Wreszcie musiał nadejść ten moment, gdy kończy się pewna ekscytująca przygoda. Ten koniec został bardzo rozważnie przemyślany - od początku mówiło się o czterech sezonach. Dłużej tej historii twórcy nie zamierzają ciągnąć, lecz nie wykluczone, że sukces serialu przyczyni się do powstania innych produkcji o piratach. Tak jak sukces Wikingów dał zielone światło na realizację Upadku królestwa (od 2015) według Wojen Wikingów Bernarda Cornwella. Temat morskich wojaży i podbojów to materiał na szereg fascynujących opowieści, w których znajdzie się miejsce na multum interesujących motywów. Walka o władzę i wpływy, zdrada ideałów lub poświęcenie dla idei, trudne decyzje i ich brutalne konsekwencje. Takie tematy nigdy się nie zdezaktualizują, pozostaną wieczne.

Działa Navarony

The Guns of Navarone (1961 / 158 minut)
reżyseria: J. Lee Thompson 
scenariusz: Carl Foreman na podst. powieści Alistaira MacLeana 

Tekst opublikowany także w serwisie film.org.pl

Grecja to kraj mitów i legend, świat okrutnych bogów i herosów o niezwykłych zdolnościach. Widzowie uwielbiają mity, bo oferują przygodę pełną niezwykłych atrakcji, jakich przeciętny człowiek nie doświadczy przez całe swoje życie. Szkocki pisarz Alistair MacLean, autor bestsellerowej, debiutanckiej powieści HMS Ulysses (1955) wydał bodaj swoje najsłynniejsze dzieło The Guns of Navarone w 1957 roku. Można ten utwór postrzegać jako współczesny mit o niezwykłej odwadze i szczęściu, o pokonywaniu trudności piętrzących się jakby za sprawą boskich sił. Natomiast ekranizację tego utworu można postrzegać jako podręcznikowy przykład kina akcji z podgatunku mission impossible albo guys on a mission.