American Hustle

(2013 / 138 minut)
reżyseria: David O. Russell
scenariusz: Eric Warren Singer, David O. Russell

Realizując American Hustle David Russell udowodnił, że potrafi doskonale blefować. Na jego sprawnie przyrządzoną sztuczkę nabrali się członkowie Akademii przyznając produkcji aż 10 nominacji do Oscara. Na ten trik dali się też nabrać widzowie, którzy oczekiwali lekkiej i trzymającej w napięciu opowieści kryminalnej, a otrzymali ciężkostrawne i przewidywalne kino obyczajowe o skomplikowanych relacjach między ludźmi. Reżyser miał w rękawie sporo asów, którymi się posłużył by ukryć swoją niekompetencję. Mając wiele atutów, do których zaliczyć należy przede wszystkim znakomitych aktorów, można było poszaleć i pobawić się gatunkowymi kliszami. Martin Scorsese czy Quentin Tarantino z pewnością wiedzieliby jak wykorzystać dobrą sensacyjną fabułę i zdolnych aktorów, by opowiedzieć historię wciągającą i pełną emocji.

Do szpiku kości

Winter's Bone (2010 / 100 minut)
reżyseria: Debra Granik
scenariusz: Debra Granik, Anne Rosellini na podst. powieści Daniela Woodrella

USA to kraj, który potrafi się solidnie zareklamować, chociażby dzięki kinematografii. Powstają w tym kraju filmy o tym, że spełniają się tu marzenia, ludzie ofiarowują swoją pomoc, a policja zawsze znajduje sprawców zbrodni. Do szpiku kości nie należy do tej grupy produkcji lekkich, łatwych i przyjemnych. To film brutalnie szczery, do szpiku kości chłodny i prawdziwy. 17-letnia Ree Dolly ma chorą matkę i musi sama opiekować się rodzeństwem. Jej ojciec zastawił dom jako kaucję, by wyjść z więzienia i aby jego rodzina nie straciła posiadłości musi stawić się na rozprawie sądowej w wyznaczonym terminie. Zaradna nastolatka próbuje więc odnaleźć ojca martwego, bo gdyby żył na pewno dałby o sobie znać. Nie może liczyć na niczyją pomoc, bo panująca tu śmiertelnie mroźna zima ochłodziła ludzkie charaktery. Nie może liczyć na współczucie i zrozumienie, musi samemu walczyć o swoje.

Poradnik pozytywnego myślenia

Silver Linings Playbook (2012 / 122 minuty)
reżyseria: David O. Russell
scenariusz: David O. Russell na podst. powieści Matthew Quicka

Nowy film twórcy Fightera pozornie wygląda jak ambitny dramat psychologiczny o skrzywionych psychicznie ludziach, którzy próbują sobie radzić ze swoimi problemami. W rzeczywistości okazuje się typową komedią romantyczną z przewidywalnym do bólu zakończeniem. Czy to źle? Częściowo tak, bo były zadatki na kino głębokie i refleksyjne, ale z drugiej strony - to jedna z najfajniejszych komedii romantycznych jakie widziałem, więc nie będę mu zarzucał, że jest taki a nie inny. A przyznanie filmowi aż ośmiu nominacji do Oscara jest nie tylko następstwem fachowej kampanii reklamowej, ale świadczy także o tym, że ta nieskomplikowana historia trafia prosto do serca, wzrusza, bawi i wprawia w pozytywny nastrój.