UWOLNIENIE. 50 lat od premiery

tytuł oryginalny: Deliverance
data premiery: 30 lipca 1972
czas trwania: 109 minut
reżyseria: John Boorman
scenariusz: James Dickey na podst. własnej powieści

Tekst opublikowany w serwisie film.org.pl

„Aby coś odnaleźć, trzeba się zgubić” – tak mówi jeden z głównych bohaterów filmu, lider survivalowej wyprawy, przygotowany na różne niedogodności, jakie niesie za sobą wyjazd w leśne ostępy południowo-wschodnich Stanów. Mimo to jednak ten spragniony wrażeń twardziel nie jest w stanie przewidzieć, że natura ludzka okaże się bardziej kapryśna od przyrody. Rwącą rzekę da się okiełznać, ale człowieka – nie zawsze. Weekendowa przygoda, która miała być uwolnieniem od stresów wielkomiejskiego życia, staje się dla czterech mężczyzn okrutnym sprawdzianem charakterów. Czy z takiej lekcji można wynieść coś więcej niż tylko traumę?

MUSICA PARADISO. Zapomniane filmy z muzyką Ennia MORRICONE

Fot. Michael Sohn (AP Photo)

Nie jest to pierwszy na tym blogu tekst poświęcony twórczości cenionego w branży włoskiego kompozytora. Jego imponujący dorobek twórczy sprawia, że nawet najbardziej fanatyczni miłośnicy ciągle przyłapują się na tym, że odkrywają nieznane dotąd muzyczne perły jego autorstwa. Tym samym poznają na nowo swojego ulubionego kompozytora. Pretekstem do ponownego zajrzenia w filmografię Morricone jest premiera nowego dzieła w reż. Giuseppe Tornatore pt. Ennio. Ten dokumentalny obraz miał swoją światową premierę 10 miesięcy temu na festiwalu w Wenecji, ale polski dystrybutor Best Film startuje z tą „koncertową biografią” dopiero teraz – w drugą rocznicę śmierci Mistrza (dokładnie 6 lipca 2022, ale już od pierwszego pokazu prasowego 2 czerwca film śmigał przedpremierowo). To idealna okazja, by przypomnieć sobie ulubione ścieżki dźwiękowe Ennia, ale także, by poszukać nowych muzycznych doznań, jakie zapewnił na przestrzeni trwającej 60 lat kariery.

ENNIO. Pomiędzy awangardą i komercją

(2021 / 156 minut)
scenariusz i reżyseria: Giuseppe Tornatore

Tekst opublikowany w serwisie film.org.pl


Dwa lata po śmierci Ennia Morriconego i 10 miesięcy po światowej premierze na festiwalu w Wenecji do polskich kin trafia dokument poświęcony pamięci jednego z najwybitniejszych kompozytorów muzyki filmowej. Reżyserem jest Giuseppe Tornatore (Cinema Paradiso, 1988), którego 10 filmów zilustrowanych jest muzyką Ennia. Poznali się, gdy reżyser miał w dorobku tylko jeden film fabularny, a kompozytor zaliczył już rekord – ponad 300 tytułów. Trwające 2,5 godziny dzieło będące tematem niniejszego tekstu jest dystrybuowane w naszym kraju przez Best Film i ma szansę stać się jednym z najbardziej wzruszających filmów roku.

KINOMISJA PULP ZINE #1. Lektura obowiązkowa dla miłośników giallo i podobnych klimatów

Kinomisja Pulp Zine #1: GIALLO
(czerwiec 2022 / 122 strony)
autorzy: Marcin Mess, Caligula, Piotr Kuszyński, Justyna Wróblewska
wydawca: Buio Omega Press

Tekst opublikowany w serwisie film.org.pl

30 czerwca trafił do sprzedaży zapowiadany już od dawna pierwszy numer zina, będącego papierową wersją strony internetowej pulpzine.pl, której motto brzmi „Seks, przemoc, niski budżet”. Współtwórcy strony, podobnie jak ich ulubieni filmowcy, dysponują niskim budżetem, więc i nakład magazynu był skromny, przeznaczony dla wąskiego grona odbiorców. Wszystkie dostępne egzemplarze zostały wyprzedane już w ciągu 40 minut i szybko podjęto decyzję o wydrukowaniu większego nakładu. Egzemplarze będzie można zakupić dzięki zamówieniom przedsprzedażowym. To dobra decyzja – niniejszy tekst nie miałby za bardzo sensu, gdyby nie można było już kupić tego magazynu.

CZŁOWIEK KONTRA PSZCZOŁA. Drobiazgi potrafią niszczyć życie

Man vs. Bee (2022 / 9 rozdziałów, całość – ok. 110 minut)
pomysł serii: Rowan Atkinson & Will Davies
scenariusz: Will Davies
reżyseria: David Kerr

Tekst opublikowany w serwisie film.org.pl

Rowan Atkinson, niezapomniany Jaś Fasola z brytyjskiego show (Mr. Bean, 1990–1995), z pewnością musiał mieć dość tej popularności i kojarzenia wyłącznie z tą jedną rolą – pechowego nieudacznika o mentalności dziecka. Okazją do wyjścia z tej roli był miniserial Maigret zastawia sidła (2016–2017), w którym Atkinson całkiem nieźle wszedł w postać paryskiego detektywa. Tylko co z tego, jeśli publiczność nie miała za bardzo ochoty oglądać komika w tak arcypoważnej roli. Widz miał wrażenie, że jego prawdziwy talent się tu marnuje. Aktorowi nie pozostało więc nic innego, jak zaakceptować ten fakt i powrócić do komedii. Wraz ze scenarzystą Williamem Daviesem i reżyserem Davidem Kerrem, z którymi pracował na planie filmu Johnny English: Nokaut (2018), opracował kolejną farsę opartą na motywie destrukcji.

Dyliżansem do chwały. JOHN WAYNE i jego 15 celnych strzałów


Tekst opublikowany w serwisie film.org.pl

115 lat temu przyszedł na świat Marion „Duke” Morrison (1907–1979), który zyskał międzynarodową sławę pod pseudonimem JOHN WAYNE. Nowe personalia wymyślił dla niego Raoul Walsh, reżyser Drogi olbrzymów (1930), będący pod ogromnym wpływem biografii bohatera amerykańskiej wojny o niepodległość, Anthony’ego Wayne’a. Od wczesnych lat przylgnęło do niego określenie DUKE, które zawdzięcza pewnemu psu rasy airedale terrier. Był rekordzistą pod względem liczby głównych ról – zagrał ich ponad 140 w ciągu 46 lat kariery. Co jest jeszcze bardziej imponujące, 25 razy filmy z jego udziałem zajmowały wysokie miejsca w boxoffice’owym rankingu, co czyni go jednym z najpopularniejszych gwiazdorów Hollywood.

BONANZA. Tryptyk „My Love”, czyli marzenie wilka morskiego o zostaniu ranczerem



Tekst opublikowany w serwisie film.org.pl 

Lata 50. i 60. XX wieku w Stanach Zjednoczonych to czas, kiedy kółka rodzinne zamieniały się w półkola za sprawą telewizji. Całymi rodzinami zasiadano do kolacji, by potem rozsiąść się wygodnie w fotelach przy ulubionym programie rozrywkowym. Najwięcej rozrywki dostarczały seriale – były wśród nich produkcje dla miłośników komedii, kryminałów, westernów, tak by każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Popularność kinowych westernów znalazła odbicie na małym domowym ekranie i ten gatunek dominował w amerykańskiej telewizji. Trzy najważniejsze stacje tv ABC, CBS i NBC rywalizowały o widzów, prezentując bogatą ofertę. ABC miało m.in. Mavericka, Philipa Marlowe’a, Nietykalnych, Życie i legendę Wyatta Earpa, a także The Riflemana Sama Peckinpaha. CBS firmowało takie tytuły jak: Rawhide z Clintem Eastwoodem, Lassie, Gunsmoke oraz antologie Alfred Hitchcock przedstawia i Strefa mroku. Natomiast NBC emitowało stylowy detektywistyczny serial Blake’a Edwardsa Peter Gunn z pamiętnym motywem muzycznym Henry’ego Manciniego. W ofercie tej stacji były także liczne westerny, ale współcześnie najbardziej z nich kojarzony jest już właściwie tylko jeden – Bonanza, którego showrunnerem był David Dortort.

FILMY O WIKINGACH. Fascynująca podróż śladem wojowników z Północy

Tekst opublikowany w serwisie film.org.pl

Spośród licznych podbojów wikingowie mieli największy problem z podbiciem kin i telewizji. Ale w ostatniej dekadzie odnieśli kilka znaczących sukcesów. Po trwającym sześć sezonów serialu Wikingowie (Vikings, 2013–2020) temat wziął na warsztat jeden z najbardziej cenionych twórców współczesnego kina, Robert Eggers (Czarownica…, Lighthouse). Od 22 kwietnia 2022 jego Wiking (The Northman) podbija kina w naszym kraju, wywołując szereg burzliwych dyskusji. Już wiadomo, że jest to kolejny artystyczny sukces reżysera, choć bardzo prawdopodobne, że przy budżecie powyżej 60 milionów dolarów nie przyniesie zysków z kinowych kas. Filmy o tematyce historycznej, nawet te na najwyższym poziomie (np. Ostatni pojedynek Ridleya Scotta), nie są w dzisiejszych czasach tym, co najbardziej interesuje masowego odbiorcę.

UDRĘKA (1987). Twoje oczy są moimi oczami

Angustia (1987 / 86 minut)
scenariusz i reżyseria: Bigas Luna

Tekst opublikowany także w serwisie Kinomisja Pulp Zine

Motyw filmu w filmie i związany z nim wpływ oglądanego dzieła na widzów, którzy są częścią filmowej rzeczywistości, to temat inspirujący od wczesnych lat kinematografii. Chociażby Buster Keaton w komedii Sherlock Jr (1924) przedstawił motyw przenikania filmowego świata z realnym. I z tej historii wynikał prosty morał: Nie próbuj wykonywać dwóch rzeczy jednocześnie, bo możesz stracić kontakt z rzeczywistością. Metafizyczna siła kinowego ekranu to temat podejmowany m.in. przez Woody’ego Allena (Purpurowa róża z Kairu, 1985) i Wojciecha Marczewskiego (Ucieczka z kina „Wolność”, 1990), realizujących swoją koncepcję w formie komediodramatu. Kino to miejsce z reguły bezpieczne – nawet gdy oczy katowane są obrazami brutalnej przemocy to zawsze jest ta świadomość, że to tylko film i nie ma się czego bać. Jednakże poczucie bezpieczeństwa bywa złudne i w ciemnej sali kinowej, gdy nie wiemy kto siedzi obok nas, demony ekranu mogą przedostać się do realnego świata, czego efektem jest autentyczne przerażenie.