Pewnego razu w Hollywood

Once Upon a Time ... in Hollywood (2019 / 161 minut)

scenariusz i reżyseria: Quentin Tarantino

W ciągu ostatniej dekady Quentin Tarantino – za pomocą wehikułu zwanego kinem – zabrał widzów do czasów drugiej wojny światowej (Bękarty wojny, 2009) oraz do XIX wieku (Django, 2012; Nienawistna ósemka, 2015). Z tych obrazów wyłania się pesymistyczna wizja cywilizacji rządzonej przez człowieka i tkwiące w nim zło. Najpierw uczyniono z człowieka niewolnika, a gdy ten błąd został naprawiony i udało się stworzyć cywilizację, trzymającą się na solidnych fundamentach, nadjechała niemiecka machina wojenna, która zniszczyła to, co udało się zbudować. Ponownie uruchomiono plan odbudowy i niedługo trzeba było czekać na kolejny przełom, który wstrząsnął światem. Zdarzyło się to w sierpniu 1969 roku, dokładnie 50 lat temu. Tak wygląda w skrócie historia cywilizacji według autora Pulp Fiction.

Nienawistna ósemka

The Hateful Eight (2015 / 167 minut)
scenariusz i reżyseria: Quentin Tarantino

Nie wiem czy twórca Pulp Fiction, wzorem Sergia Leone, planuje stworzyć własną trylogię westernową, ale nie miałbym nic przeciwko. Jego westerny bardzo przypadły mi do gustu i chętnie zobaczyłbym jeszcze jeden firmowany nazwiskiem Tarantino. Bardzo wyraźnie widać, że ów reżyser inteligentnie steruje własną karierą, nie marnując taśmy, realizując scenariusze, które stanowią kawał porządnej literatury. Nienawistna ósemka to zarówno świetna kulminacja jego twórczości, jak i zapowiedź czegoś nowego zbudowanego na starych fundamentach. Przemyślany jest tytuł filmu. To gra słów, którą można zapisać jako H8ful Eight. Jest to też ósmy z kolei film Tarantino (jeśli dylogię Kill Bill policzymy jako jeden). Cyfra 8 przypomina także kajdanki, które są nieodłącznym rekwizytem w filmach o szeryfach i łowcach nagród.

Quentin Tarantino. Rozmowy

Wydawnictwo: Axis Mundi
Rok wydania: 2014
Autor: Gerald Peary

„Moje filmy są boleśnie osobiste, ale nigdy nie próbuję ułatwiać widzom zrozumienia, do jakiego stopnia mówią o mnie. Na tym polega moje zadanie, by sprawić, że twórczość będzie osobista, ale w zawoalowany sposób - tylko dla mnie i moich bliskich powinno być czytelne, na ile jest to osobiste. Na przykład Kill Bill jest niezwykle osobistym filmem”. To jeden z fragmentów publikacji Geralda Peary'ego, który zebrał najciekawsze wywiady z Quentinem Tarantino pochodzące z różnych etapów jego kariery - od 1992 do 2012, czyli od Wściekłych psów do Django. Dla fanów tego artysty - reżysera, pisarza i aktora w jednej osobie - jest to lektura obowiązkowa. Jest jak rozmowa z prawdziwym pasjonatem i gawędziarzem potrafiącym z wielkim entuzjazmem opowiadać o filmach, które uwielbia i reżyserach, których podziwia.

Najtrudniejszy pierwszy krok - o filmowych debiutach

Wszystkich filmowców łączy jedno - każdy ma na swoim koncie debiutancki film, którym próbował zaistnieć w elitarnym świecie kina. Niektórzy już na początku drogi twórczej doskonale wiedzieli w jakim kierunku chcieli podążyć. Inni podjęli poszukiwania, które zaprowadziły ich na szczyt lub pogrążyły w otchłani zapomnienia. Nieliczni zdobyli bezgraniczne zaufanie widzów i krytyków, większość musiała jednak każdym nowym filmem udowadniać swoją wartość. Wielu reżyserów marzyło o twórczej niezależności, ale nawet ich wkrótce zjadła komercja. Historia kina obfituje w zróżnicowane debiuty zarówno tych, którzy nie wykorzystali tkwiącego w nich potencjału jak i twórców cechujących się indywidualnym stylem, który wraz z doborem odpowiednich tematów uczynił ich prawdziwymi mistrzami kina.

Django

Django Unchained (2012 / 165 minut)
scenariusz i reżyseria: Quentin Tarantino

Django (1966) Sergia Corbucciego to wzorcowy spaghetti western, który cechuje się pastiszowym podejściem do Trylogii dolarowej (1964-66) Sergia Leone i amerykańskich westernów podejmujących motyw jeźdźca znikąd. Nowy film Quentina Tarantino okazuje się więc pastiszem do kwadratu, który momentami zbliża się w stronę Płonących siodeł (1974) - absurdalnej parodii westernu autorstwa Mela Brooksa. Ale spokojnie, ta niebezpieczna granica nie została przekroczona i mimo że fabuła zupełnie nie przypomina żadnego znanego westernu to zawiera najlepsze składniki tego gatunku, przyrządzone w sposób zaskakująco oryginalny. O ile jednak wiele spag-westów korzysta z meksykańskiego folkloru tak film Tarantino zahacza o poważną tematykę handlu niewolnikami i uprzedzeń wobec Murzynów na kilka lat przed wojną secesyjną.

Quentin Tarantino - łeb pełen filmów

Reżyser, scenarzysta i aktor, Quentin Tarantino (ur. 1963), to twórca obdarzony dużym poczuciem humoru i ogromną wiedzą filmową. Mimo nieukończonej szkoły oraz braku doświadczenia stworzył jeden z najbardziej niezwykłych, nowatorskich debiutów w historii kina. Film Wściekłe psy (Reservoir Dogs, 1992) stawiany jest obok innego słynnego debiutu, Obywatela Kane'a (Citizen Kane, 1941) Orsona Wellesa. Kolejny film Tarantino Pulp Fiction (1994) tylko utwierdził wszystkich w przekonaniu, że oto pojawił się oryginalny twórca pełen niezwykłych, odważnych pomysłów. Twórca, który w swoich scenariuszach nie boi się cytować innych, wykorzystywać cudze pomysły, a przy tym mający swój własny styl, dzięki któremu uważany jest mimo wszystko za innowatora. Potrafi on zbudować napięcie i klimat za pomocą dialogów, ciekawie przedstawionych charakterów, dobrze dobranej obsady, a nie za pomocą akcji i efektów specjalnych, jak wielu współczesnych mu reżyserów.

Bękarty wojny

Inglourious Basterds (2009 / 153 minuty)
scenariusz i reżyseria: Quentin Tarantino

Okupowana przez Niemców Francja podczas II wojny światowej. Nazistowscy zbrodniarze pod dowództwem pułkownika Hansa Landy, zwanego „Łowcą Żydów”, znajdują kryjówkę pewnej żydowskiej rodziny i dokonują masakry. Udaje się przeżyć tylko dziewczynie imieniem Shosanna, która kilka lat później, pod zmienionym nazwiskiem jako właścicielka kina, będzie miała okazję do zemsty na oprawcach jej rodziny. Historia zemsty Shosanny przeplata się z historią oddziału żydowskich komandosów, którzy zabijają nazistów na różne sposoby (broń palna, nóż, kij bejsbolowy), niektórych Niemców puszczają wolno, naznaczając swastyką na czole. Komandosi zwani „Bękartami” zostają wyznaczeni do misji „Operacja Kino”, która w razie powodzenia może doprowadzić do końca wojny.